یه دو روز وبلاگم رو دی اکتیو کرده بودم

دلم نیومد

دلم نمیاد این دری وری هایی رو که شاید ده ساله ادامه داشته بی خیال شم

خوب زندگی من خیلی تغییر کرد

یه تغییر خیلی بزرگ روز دوشنبه اتفاق میفته و من هنوز باورم نشده

یعنی هم شده هم نشده

هنوز دو تا دوست صمیمی م تو ایران خبر ازش ندارن

از خوشحالی می ترسم

دوست دارم خوشحال باشم و می ترسم

خرم

امروزو شاد باش فردا هم خدا بزرگه

همونطور که تا امروز لنگ نموندی و جور شد باقی ش هم جوره ایشالا

فقط برای ایام عید دعا می کنم که همه چیز به خوبی برگزار بشه

یکی از علتها مامان بابام بودن

فکر می کنم آرزوم برآورده شد

آرزومه که آرزوهای دوستامم برآورده بشه

آرزومه عزت نفس

آرزومه صبوری در مشکلات

آرزومه آرامش

آرزومه چشم پوشی از اشتباهات کوچیک آدمها

آرزومه تندرستی برای همه اعضای خانواده م و دوستانم

آرزومه کشورمون اوضاعش بهتر شه

آرزومه یه کون هم کشیده شده برای گرفتن این لامصصصصب سرتیفیکت دیوث

رزولوشن سال بعدیم اینا بود بخشی ش اینا بود

و رسیدن به آرزوها بسیار خوش طعم است ولی راه پیموده شده برای رسیدن به اون قابل توجه بیشتر

دست از دراماتایز بردارم این یکی دیگه از رزولوشن هامه

هیچی بی خیال

من از 88 دیگه سال شمسی یادم رفته

غربزده ای که من باشم

آیدا نوشته بود مهاجر درست دو سال اول هفت سین را با آب و تاب برای خارجی ها توضیح میدهد دو سال دوم شل تر توضیح میدهد همین هفت سین رو و دو سال سوم کلا" وجود هفت سین را انکار می کند

نفسش حقه این آیداهه ...

من کلا دیگه نوستالژی ایران به معنی این که خاطراتش آزارم بده صرف دوری ازش , ندارم

ایران گاهی یادم میاد و یادش رو دوست دارم ولی حسرت ش رو نمی خورم آه نمی کشم هرگز !