از هذیانهای شبانه

حس سربازی را دارم که گفتند مفقود شده؛

حس همان سرباز را دارم که حالا در می زند؛

کسی باز نمی کند در را،

کسی درآغوش نمی کشد مرا،

جز «او»،

«او» که بوی آغوش و بوی موی «تو» را دارد

«تو» می خواستی من به دل دشمن بزنم.

زدم

اما نمی دانستم «تو» از پای می افتی.