نشان ِ سال بی بهار

آسمان، مهر نورزیده با مِهرهای سربآلود ؛

چشم دهقان، پر آب از بی آبی آسمان،بیداد بر این امید؛

و کشت زار، نزار از کام تلخ و خشکخویش ؛

و کشت زار، شرمسار از واهمه ی دهقانپیر ؛

بیچاره دهقان،

با کمری چون کمان داس ،

با زانوان پر ز لرز ،

با دستهای خیره در آماس ،

با یاد کودکان ِ کهنسالِ از سفره یتهی ؛

از هر سوی، همه چشم انتظار ِ آب وپایان ِ انتظار؛

غافل بدند از نفس ِ زهردار ِ ابر،

کآن ابر، حامل سیل است و تگرگ و-

نشان ِ سال بی بهار؛

بیچاره کشت زار

بیچاره کشت زار.

26 بهمن1392-