تکراری ولی جالب

تــا کـــــه بــودیــم نــبــود کــســی کــشــت مــا را غــم بــی همنفسی

تا که رفتیم همه یار شــــــــــــدند خــفتــه ایــمــو همــه بـیـدار شـدنـد

قدر آیینه بدانیـم چو هســـــــــــت نه در آن وقت که افتاد و شکســــت

در حیرتم از مرام این مردم پست این طایفه ی زنده کش مرده پرست

تاهســــت بد ذلت بکشند به جفا تا رفت به عزت ببرندش ســر دست

آه می ترسم شبی رســوا شوم بدتر از رسوایـــــــی ام تنـــها شـوم

آه از ان تیـــــــــر و از آن روی کمند پیش رویم خنده پشتـم پـــــــوزخند