۱۴۶

ممن نشانی از تو ندارم،اما نشانی ام را برای تو می نویسم: در عصرهای انتظار به حوالی بی کسی ام قدم بگذار ... خیابان غربت را پیدا کن وارد کوچه پس کوچه های تنهایی شو... کلبه ی غریبی ام را پیدا کن کنار بید مجنون خزان زده و کنار مرداب آرزوهای رنگی ام... در کلبه را باز کن به سراغ بغض خیس پنجره برو حریر غمش را کنار بزن... مرا خواهی دید با بغضی کویری که غرق در عصاره ی انتظار پشت دیوار دردهایم نشسته ام

صدایم کن تا امان یابد عابری خسته در شب باران صدایم کن تا بنالم من در سحر گاهان با سپیداران از آن سوی خورشید از آن سمت دریا صدایم کن تو لبخند صبحی پس از شام یلدا از این تیرگی ها رهایم کن سکوت سرخ شقایق ها را در این ویرانی تو می دانی غم پنهان نگاه ما را در این حیرانی تو می خوانی صدای باران نوای یاران به لحن تو نمی ماند سکوت شب را ز کوه صحرا نوای گرم تو می راند در ابهام جنگل کسی راز گل به غیر از تو نمی داند بخوان

انقده عاشقت بودم که باورم نمیشد جز تو و فکر عشق تو هیچی سرم نمیشد انقده عاشقت بودم که باورم نمیشد جز تو و فکر عشق تو هیچی سرم نمیشد چقد بده حالت من کشته منو عادت من حرف حساب هیچ کسی مرهم درد گریه ی چشم ترم نمیشد انقده عاشقت بودم که باورم نمیشد جز تو و فکر عشق تو هیچی سرم نمیشد